Etty Hillesum

Manja Pach en Frits Grimmelijkhuizen hebben enkele tektsen van Etty bij elkaar gezet die ons wellicht helpen of inspireren of een beetje houvast geven in de moeilijke tijd van het corona-virus. Iedere week laten we een nieuwe tekst zien.

Hier vindt u de reeds verschenen teksten:

Eerste week:

etty hillesumEtty Hillesum 9 aug. 1941

Ik ken twee soorten eenzaamheid. De ene maakt me doodongelukkig en geeft me een verloren en zwervend gevoel, de andere maakt me sterk en gelukkig. De eerste is er altijd wanneer ik geen enkel contact met m'n medemensen voel, überhaupt nergens contact mee voel, dan sta ik helemaal afgesneden van iedereen en van mezelf en begrijp de zin van dit leven niet en zie geen verband tussen de dingen en weet dan niet m'n eigen plaats in dit leven. In die andere eenzaamheid voel ik me juist heel sterk en zeker, dan voel ik me verbonden met iedereen en alles en met God en weet dat ik het leven alleen aankan en niet van mensen afhankelijk ben. Dan voel ik mezelf ingeschakeld in één groot zinrijk geheel en voel dat ik nog veel krachten aan anderen ook kan geven.

Tweede  week:

Etty Hillesum 20 okt.1941

Soms zou ik met alles wat er in me is willen vluchten in een paar woorden, een onderdak zoeken voor wat er in me is in een paar woorden. Maar er zijn nog geen woorden die me herbergen willen. Ja, dat is het eigenlijk. Ik ben op zoek naar een onderdak voor me zelf en het huis, waarin ik me onder zal brengen, zal ik zelf moeten bouwen, zal ik zelf bloedig moeten optrekken steen voor steen. En zo zoekt ieder naar een huis, naar een toevluchtsoord voor zichzelf En ik zoek altijd naar een paar woorden.

Derde week:

Etty Hillesum Woensdagochtend [22 Oktober 1941] 8 uur.

O Heer, geef me op de vroege morgen wat minder gedachten en wat meer koud water en gymnastiek.

Het leven is niet te vangen in een paar formules. Daar is het dat jij per slot steeds mee bezig bent en wat je te veel doet denken. Je probeert het leven in te vangen in enige formules, maar dat kan niet, het is eindeloos genuanceerd, en het is niet te vangen en niet te vereenvoudigen. Maar daarom kun je zelf wel eenvoudig zijn‑.

Wanneer dit werkelijk tot een vaste levensbeschouwing wordt: wat is één enkel leven waard, terwijl ze toch ieder ogenblik bij duizenden sterven, dan pas is de vernietiging volkomen.

etty hillesum 2Vierde week:

Etty Hillesum 25 november 1941

God, neem me aan Uw hand, ik zal braaf meegaan, zonder veel verzet, ik zal me aan niets onttrekken van alles wat in dit leven op me aanstormt, ik zal het naar beste krachten verwerken. Maar geef me af en toe een kort ogenblik van rust. Ik zal ook niet meer denken in m’n onnozelheid, dat die vrede, als die over me komt, eeuwig is, ik zal ook aanvaarden de onrust en de strijd die er dan weer komen. Ik ben graag in de warmte en in de veiligheid, maar zal ook niet opstandig worden als ik de kou inga, als het dan maar aan Uw hand is. Ik zal overal meegaan aan Uw hand en zal proberen niet bang te zijn. Ik zal proberen iets van de liefde, van een echte mensenliefde, die er in me is, uit te stralen, waar ik ook ben.

Vijfde week:

Etty Hillesum 28 maart 1942

Dit verdriet moet je in jezelf alle ruimte en onderdak verschaffen, die het toekomt en op die manier zal het verdriet in de wereld misschien verminderen, als iedereen draagt, eerlijk en loyaal en volwassen draagt, wat hem wordt opgelegd. Maar als je het verdriet niet het eerlijke onderdak verleent, maar de meeste ruimte openstelt voor haat en wraakgedachten, waaruit weer nieuw verdriet voor anderen geboren zal worden, ja dan neemt het verdriet nooit een einde in deze wereld en zal zich steeds vermeerderen.‑En als je het verdriet de plaats en de ruimte gegeven hebt, die het krachtens zijn nobele geboorte toekomt, ja, dan mag je toch zeggen: het leven is zo schoon en zo rijk. Het is zo, dat je in God zou kunnen geloven. 

Zesde week:

Etty Hillesum 24 april 1942

De wereld is toch zeker voor ieder mens afzonderlijk wel eens vergaan en toch bestaat ze nog steeds. Hoe merkwaardig.

 

Ontwerp en realisatie website: Sitestorm